Δευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2018

Σάββατο, Ιανουαρίου 13, 2018

Θα ανακληθεί η δωρεά του κ. Μαρτίνου;

Ο θεοσεβούμενος εφοπλιστής και το αμφιλεγόμενο γλυπτό Phylax.

Aκόμη δεν έχουν κοπάσει οι αντιδράσεις για το αμφιλεγόμενο γλυπτό Phylax, που εξακολουθεί να δεσπόζει στην παραλία του Παλαιού Φαλήρου. Το συγκεκριμένο έργο έχει προκαλέσει έντονες αντιπαραθέσεις, που θυμίζουν παλιές εποχές και έχουν πάρει διαστάσεις... εικονομαχίας. Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι... φιλότεχνοι, οι οποίοι υπερασπίζονται το γλυπτό-έκτρωμα αλλά και τον δημιουργό του. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, βρίσκονται άνθρωποι της Εκκλησίας αλλά και θεοσεβούμενοι πολίτες, που εκφράζουν τις αντιρρήσεις τους για το τι πρεσβεύει το συγκεκριμένο έργο.

Θεοσεβούμενος άνθρωπος είναι και ο εφοπλιστής Θανάσης Μαρτίνος. Ο ίδιος και η οικογένειά του έδωσαν τα χρήματα στον Δήμο Παλαιού Φαλήρου για το συγκεκριμένο κόκκινο γλυπτό. Η οικογένεια Μαρτίνου βρισκόταν πάντοτε πολύ κοντά στην Εκκλησία, ενώ είναι γνωστό ότι έχει δωρίσει εκατομμύρια ευρώ για το εκκλησιαστικό έργο. Ταυτόχρονα, πρόκειται για μια διαχρονικά φιλότεχνη οικογένεια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ωστόσο, φαίνεται ότι η δωρεά αποδείχθηκε άστοχη.

Ο κ. Μαρτίνος, γνώστης της τέχνης αλλά και άνθρωπος του Θεού, ίσως θα έπρεπε να έχει προβλέψει τις αντιδράσεις και τις αντιπαραθέσεις που θα προκαλούσε και μόνο η παρουσία του συγκεκριμένου κόκκινου γλυπτού στο Παλαιό Φάληρο. Θα έπρεπε να μην προχωρήσει στη

Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2018

Φούτσεπς




Νά ρωτήσω κάτι τήν ἐκλεκτή ὁμήγυρη: Το ἄσμα Footsteps (προφορά: Φούτστεπς) τό τραγουδούσατε κι ἐσεῖς μέ ὑβριστική παρήχηση τῶν στίχων του ἤ μόνο στόν Πειραιά τό κάναμε αὐτό ἡμεῖς οἱ μαουνιέρηδες;

Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2018

Oἱ Μήλιοι καί τό Μακεδονικό ζήτημα


Ἀπό τόν διάλογο τῶν Ἀθηναίων μέ τούς Μηλίους ἄς συγκρατήσουμε αὐτά πού εἶπαν οἱ Ἀθηναῖοι (Θουκυδίδου Ἱστορίαι 5.86.1):

«Δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν».

«Στίς ἀνθρώπινες σχέσεις, τά νομικά ἐπιχειρήματα ἔχουν ἀξία ὅταν ἐκεῖνοι πού τά ἐπικαλοῦνται εἶναι περίπου ἰσόπαλοι σέ δύναμη καί ὅτι, ἀντίθετα, ὁ ἰσχυρός ἐπιβάλλει ὅ,τι τοῦ ἐπιτρέπει ἡ δύναμή του καί ὁ ἀδύνατος ὑποχωρεῖ ὅσο τοῦ τό ἐπιβάλλει ἡ ἀδυναμία του».

Φυσικά, πρέπει νά διευκρινιστεῖ ὅτι ὁ σκοπιανός θίασος οὐδεμία ὁμοιότητα φέρει μέ τούς Μηλίους διότι:

α) Δέν εἶναι Ἕλληνες.

β) Δέν προσπαθοῦν νά

Τετάρτη, Ιανουαρίου 10, 2018

Τό μήνυμα τοῦ Περικλῆ Γιαννόπουλου στόν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο


Στον ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο ποῦ εἶναι κατά τῶν συλαλλητηρίων ἐπειδή δέν προωθοῦν τήν... ἀγάπη θά  υπενθυμιστεί ὅ,τι ἔγραψε ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος στό «Ἔκκλησις πρός τό Πανελλήνιον Κοινόν» το 1907:
«Πᾶς Παπάς αἰσθανόμενος ὅτι εἶνε Πρῶτα Χριστιανός καί Δεύτερα Ἕλλην ΞΟΥΡΑΦΙΣΘΗΤΩ».

Ἐπίσης, αὐτός ὁ ἐξαίσιος στοχαστής καί προφήτης τοῦ νεοελληνικοῦ ἐθνικισμοῦ εἶπε γιά τούς ὁμόδοξους Σλάβους:

«Διότι ὅλοι οἱ Λαοὶ εἰς τοὺς ὁποίους ἐδώκαμεν τὸν Χριστιανισμόν, ἀπεσπάσθησαν ὅλοι, διότι ὅλοι μᾶς ἐπολέμησαν λυσσωδῶς, ὅλοι μᾶς πολεμοῦν ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΣ, ὅλοι οἱ ἀδελφοὶ Λαοὶ μᾶς ἔχουν καταδικάσει εἰς φάγωμα καὶ εἰς θάνατον, καὶ ἂν εἶνε καὶ τινὲς πληθυσμοὶ ποὺ δὲν τὸ ἔκαμαν ἀκόμη εἶνε διότι δὲν τοὺς ἔβαλαν ἀκόμη νὰ τὸ κάμουν, ὅπως θὰ τὸ κάμουν στὸ τέλος βεβαίως. Διότι αἱ Θρησκείαι δὲν

Τρίτη, Ιανουαρίου 09, 2018

Τό αἷμα τῶν ἐχθρῶν μας


Τα ἔθνη δέν ὑποχωροῦν. Εἴτε ἔχουν δίκιο εἴτε ἄδικο, δέν κάνουν πίσω. Τό βασίλειο τῶν Ζουλού πολέμησε τήν Βρετανική αὐτοκρατορία. Οἱ ράτσες δέν παραδίδουν ὄπλα. Οἱ Ἀφγανοί πολέμησαν καί τούς Σοβιετικούς καί τούς Ἀμέρικανούς. Οἱ λαοί δέν εἶναι ριψάσπιδες. Οἱ Ἕλληνες ἔσυραν στό ἐθνικιστικό ἅρμα τῆς 4ης Αὐγούστου τό ξεφτιλισμένο κουφάρι τοῦ ἰταλικοῦ στρατοῦ.
Ἡ Ἱστορία ἔχει χῶρο γιά τούς κλαψιάρηδες. Στις σελίδες τῆς καταισχύνης, στίς παραγράφους κοντά στόν Ἐφιάλτη, στά κεφάλαια πού περιγράφουν τίς ζωές τῶν δούλων, στίς ἑνότητες τῶν ἀσημάντων.

Ὁ πλανήτης μας δέν εἶναι μία ἰδανική ὀνειροΰφαντη οὐτοπία. Εἶναι μία ἀρένα ὅπου ἐπικρατοῦν οἱ ἰσχυροί καί οἱ ἀνίσχυροι ματώνουν γιά νά ἀποκτήσουν δύναμη. Ἡ καθημερινότητά μας τό μαρτυρᾶ αὐτό. Ἡ Ἱστορία τό φωνάζει. Ἡ συνείδηση συμφωνεῖ. Ὅσοι μιλοῦν γιά τά «δίκια» τοῦ ἀντιπάλου καί παρουσιάζουν τήν ὀπτική τοῦ ἐχθροῦ –όχι γιά νά τόν καταλάβουμε καί νά τόν συντρίψουμε, ἀλλά γιά νά συνθηκολογήσουμε- εἶναι oἱ εμπροσθοφύλακές του. Εἶναι ἀνιχνευτές προθέσεων τοῦ δικοῦ μας στρατοπέδου. Εἶναι ἡ πνευματική, ἰδεολογική καί προπαγανδιστική ἀεροπορία ποῦ «μαλακώνει» τίς

Κυριακή, Ιανουαρίου 07, 2018

Οἱ πολιτικοί πού διαφημίζουν τήν ὑποχώρηση


Ἄς δοῦμε τά ζητήματα ὠμά. Με εὐθύτητα. Τα πράγματα, οἱ λειτουργίες, οἱ θεσμοί, οἱ ὑπηρεσίες ἔχουν δύο εἰδῶν ἀξίες. Πρακτική καί αἰσθητική. Τό μπιμπελό δέν ἔχει πρακτική ἀξία (ἐκτός ἄν τό φέρεις στό κεφάλι ληστή). Δέν τρώγεται. Ἔχει αἰσθητική ἀξία. Σοῦ προσφέρει μία πνευματική ἡδονή. Ἕνα ἀνοιχτήρι γιά μπύρες δέν εἶναι δά κάνα ἀριστούργημα. Ἔχει πρακτική ἀξία. Ἀνοίγεις μπύρα, τήν πίνεις καί σοῦ φαντάζει ὡραῖο τό μπιμπελό πού ἀγόρασες ἀπό τούς Κινέζους.
Ἡ συντριπτική πλειονότητα τῆς πολιτικῆς τάξης τῆς χώρας, πού διαφημίζει πόσο... καταπληκτική εἶναι μία ὑποχώρηση ἔναντι τοῦ θνήσκοντος νάνου τῶν Σκοπίων δέν ἔχει καμία ἀξία. Οὔτε αἰσθητική οὔτε πρακτική. Τούς χρυσοπληρώνουμε τούς κακομούτσουνους καί κακορίζικους γιά νά

Σάββατο, Ιανουαρίου 06, 2018

Μία προδοσία γιά ὅλες τίς χρήσεις μέ κομματικό προσδιορισμό


Ο ενιαυτός μιας ονειροσκιάς

Μια καλή συμβουλή για την κατανόηση του χρόνου, όπως τον αποδίδει ο Ηράκλειτος, είναι να δούμε, να παρατηρήσουμε ένα παιδί να παίζει

«Αἰὼν παῖς ἐστι παίζων πεσσεύων· παιδὸς ἡ βασιληίη». Ο αιώνας είναι ένα παιδί που παίζει πεσσούς· του παιδιού η βασιλεία.

Ηράκλειτος, απόσπασμα 52 (H. Diels and W. Kranz, Die Fragmente der Vorsokratiker, vol. 1, 6th ed., Berlin: Weidmann, 1951: 150-182).

«Πέρασε ακόμα ένας χρόνος». Μια κλισέ διατύπωση σε μια προκαθορισμένη ημερομηνία. Αναπολήσεις, αναλύσεις, εκτιμήσεις για ό,τι έφυγε. Ευχές, φόβοι, προσδοκίες για εκείνο που έρχεται κατά δω. Κι όλα έωλα. Εφυγε ό,τι δείχνει ότι έφυγε;

Στ' αλήθεια πλησιάζει αυτό που φαντάζει ότι έρχεται προς το μέρος μας; Κι ο χρόνος είναι χρόνος; Υπάρχει αυτή η διάσταση ή μήπως, όπως ισχυρίζεται μερίδα επιστημόνων, ο χρόνος είναι μια διακύμανση του χώρου;
Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι διακριτά ή μια ενότητα; Ολος αυτός ο χείμαρρος των δευτερολέπτων, των ημερών και των μικρών και μεγάλων ενιαυτών είναι μήπως μια στιγμή, την οποία εμείς οι πεπερασμένοι, οι φευγαλέοι (οι «ίσκιοι των ονείρων», όπως λέει ο Πίνδαρος στον όγδοο Πυθιόνικό του) βιώνουμε σαν κάτι μικρό όταν περνάμε καλά και σαν ατέλειωτο όταν η ψυχική και η σωματική αλγηδόνα επιμηκύνουν τις στιγμές στη νιοστή δύναμή τους; Τις απαντήσεις σε όλα θα μας τις δώσει το μικρό παιδί που παίζει με τους πεσσούς του, αδιάφορο για οτιδήποτε άλλο εκτός από το παίγνιο. Αυτό το παιδί, που είδε ο Ηράκλειτος να παίζει και όλοι μας γνωρίζουμε ότι έχει εξουσία πάνω μας, είναι ένα από τα κλειδιά που ανοίγουν τις πύλες του νοήματος του βίου.
Να καταλάβουμε τι θέλει να πει ο... ποιητής είναι λιγάκι δύσκολο. Ακόμα ερίζουν οι «ειδικοί» (ειδικός είναι αυτός που δεν μπορεί να δημιουργήσει, αλλά μόνο να κρίνει τις δημιουργίες άλλων) για τον συμβολισμό της

Παρασκευή, Ιανουαρίου 05, 2018

(Σχεδόν) ἕνας χρόνος Τραμπ


Στη μεγάλη εἰκόνα, μέ γκρίζο χρῶμα χρωματίστηκε ἡ ἐπικράτεια τοῦ Ἰσλαμικοῦ Κράτους ἐπί Ὀμπάμα (ἀριστερά) καί  ἐπί Τραμπ (δεξιά).

Ὁ Τραμπ ἀνέλαβε στίς 20 Ἰανουαρίου 2017. Οἱ συνήθεις φιλελέδες, χιλαρόπληκτοι, κλιντονίζοντες, ἀριστερίζοντες καί λοιποί συγγενεῖς, ἀλλά καί οἱ ὁμοτράπεζοι καί σύμπαντες οἱ νεοταξίτες μισθωτοί, ἔλεγαν ὅτι μέ τόν Τραμπ θά ἔρθει ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου, θά ἔχουμε πυρηνικό πόλεμο, ἡ Ἀμερική θά ἐξευτελιστεῖ, οἱ διάσημοι Ἀμερικανοί καλλιτέχνες θά μεταναστεύσουν στόν Καναδά καί στήν Εὐρώπη (πολλοί τό ὑποσχέθηκαν, οὐδείς τό έπραξε) καί -πάνω ἀπ' ὅλα- ὅτι τά τρομοκρατικά χτυπήματα θά πλήθαιναν καί πώς τό Ἰσλαμικό Κράτος θά ἐξαπλωνόταν ἀκόμα περισσότερο.

Ὁ Ἀλέξης Τσίπρας, ἀναλογιζόμενος τή συμφορά πού θά χτυποῦσε τόν πλανήτη σέ περίπτωση ἐκλογῆς τοῦ Ντόναλντ Τραμπ, ἔλεγε «νά μή μᾶς βρεῖ αὐτό τό κακό», ἐνῶ τό «τέλος τοῦ κόσμου ὅπως τόν ξέρουμε» μόλις ἐξελέγη ὁ Τραμπ τό ἀνακοίνωσε στό τουίτερ ὁ

Τετάρτη, Ιανουαρίου 03, 2018

Νά γίνουμε σάν αὐτούς!


Στο Λευϊτικό (24.20) παρατίθεται ἡ συνταγή τοῦ ἰσοδύναμου τετελεσμένου: «σύντριμμα ἀντί συντρίμματος, ὀφθαλμόν ἀντί ὀφθαλμοῦ, ὀδόντα ἀντί ὀδόντος».

Εἴθε στή νέα χρονιά νά κυριαρχήσει στόν νοῦ καί στίς καρδιές τῶν Ἑλλήνων ἡ θέληση γιά ζωή. Αὐτή εἶναι μία βασική εὐχή γιά τό 2018 πού εἰσῆλθε φουριόζο, μέ τήν Τουρκία νά ἀπειλεῖ τούς Ἕλληνες ὅτι «δέν θά μείνει χώρα γιά νά προστατεύσετε».

Συνήθως ὅλοι εὔχονται νά πρυτανεύει ἡ λογική, ἀλλά ἐπειδή ὅλοι οἱ δεῖκτες τοῦ ἱστορικοῦ ρολογιοῦ ἔχουν φτάσει στό παρά τίποτα, καλό εἶναι νά πρυτανεύσει τό ἔνστικτο τῆς αὐτοσυντήρησης. Τήν λογική οὕτως ἤ ἄλλως ἔχουν ἀναλάβει ἐργολαβικά νά τή στρεβλώνουν ὅλοι οἱ μηχανισμοί κυρίαρχης ἰδεολογίας: κατεστημένα ΜΜΕ, κόμματα, πανεπιστήμια, «ἐνσωματωμένοι» (σάν γλόμποι μπαγιονέτ) στό σύστημα «πνευματικοί ἄνθρωποι» καί δέν συμμαζεύεται…

Προέχει νά ἐπιβιώσουμε καί ὅλα τά ὑπόλοιπα θά ἀκολουθήσουν. Ἕνα ἀπό τά κλασικά κόλπα ἐσωτερικῶν καί ἐξωτερικῶν ἐχθρῶν τῆς χώρας εἶναι τό φύτεμα δικῶν τους στόν ἐθνικό κορμό, οἱ ὁποῖοι ἐπαναλαμβάνουν ὅπως

Τρίτη, Ιανουαρίου 02, 2018

Ὅταν ἡ ἀρχαία Ἀθήνα ἐπέβαλε ΦΠΑ 5%


Ἑνός κακοῦ μύρια ἕπονται καί μία φορολογικῆς «μεταρρύθμισης» ἑπόταν ἡ ὁλοκληρωτική καταστροφή τῆς καρδιᾶς τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου.

Γιά ἀρχή ἄς διαβάσουμε στόν Θουκυδίδη (Ἄπαντα, τόμος 7, Ἱστοριῶν Ζ, κεφ. 28, ἐκδόσεις Κάκτος, σ.69): «Γιά τόν λόγο αὐτόν, κεῖνον τόν καιρό, κι ἀπό τίς ζημιές πού πάθαιναν ἐξαιτίας τῆς Δεκέλειας καί ἀπό τίς ἄλλες δαπάνες πού βαριές ἔπεσαν ἐπάνω τους, τά οἰκονομικά τους στένεψαν πολύ. Αὐτή τήν ἐποχή ἐπέβαλαν στούς ὑπηκόους τους νά πληρώνουν, ἀντί γιά τόν ὁρισμένο ἐτήσιο φόρο, τό ἕνα εἰκοστό τῆς ἀξίας τῶν ὅσων εἰσάγονταν καί ἐξάγονταν ἀπό τά λιμάνια τους, νομίζοντας ὅτι ἔτσι θά 'χαν μεγαλύτερα ἔσοδα. Τα ἔξοδα δέν ἦταν πιά ὅσα καί πρίν, ἀλλά αὐξήθηκαν πολύ, ἔγιναν ἀνάλογα πρός τήν ἔκταση πού πῆρε ὁ πόλεμος, ἐνῶ, ἀντίθετα, τά ἔσοδα κάθε μέρα μειώνονταν».

Οἱ Ἀθηναῖοι, πάνω στήν τούρλα τῆς ἀκμῆς, τήν ψώνισαν. Ἡ μύτη τους ψήλωσε καί πῆγε στά οὐράνια καί τά μυαλά πῆγαν νά τήν ἀκολουθήσουν κι ἔφυγαν ἀπό τό τσερβέλο. Ἄνοιξαν πολεμικά νταραβέρια μέ τούς Σπαρτιάτες κι ἔκαναν ἀπό πάνω (ἄτιμο ταμάχι) μία ξεγυρισμένη σικελική ἐκστρατεία πού τούς βγῆκε

Δευτέρα, Ιανουαρίου 01, 2018

Ευαγγελία Λιάκου (1949 – 2017). Αποχαιρετισμός στην μητέρα μου.


Η μαμά μικρή, όταν έκανε μαθήματα μπαλέτου.
«Πέθανε ο θεός, πέθανα κι εγώ». Αυτές ήταν οι βασικές σκέψεις που έκανα το 2017.

22 Μαρτίου 2017. Μεσημέρι. «Πέθανε ο θεός, πέθανα κι εγώ». Αυτές ήταν οι πρώτες σκέψεις μου την στιγμή που άκουσα από το τηλέφωνο τα ουρλιαχτά της αδελφής μου. Βρισκόταν στο σπίτι στον Πειραιά. Μόλις είχε βρει την μαμά στο πάτωμα. Παγωμένη. Νεκρή. Εγκεφαλικό. Ετών 67. Το παγωμένο χέρι του Άδη απλώθηκε μέχρι εμάς. Για τα καλά. Έσφιξε αστραπιαία, έπληξε ακαριαία. Το βασίλειο του Πλούτωνα κατέστη ο τόπος όπου η χαρά μας, η μαμά μας, κάνει διακοπές αορίστου χρόνου λήξεως. Θέλοντας και μη, έπειτα από αυτό, ο θάνατος αποτελεί καθημερινό θέμα των λογισμών και των συζητήσεών μας.

«Πέθανε ο θεός, πέθανα κι εγώ». Από το κάπου βρέθηκα στον Άδη σε χρόνο μηδενικό. Όσο να σηκωθεί το τηλέφωνο σε μια κλήση και να ακούσω το ίχνος του σπαραγμού που αφήνει ο Χάρος σε όσους κι όσες απομένουν. Από εκείνη την στιγμή κι έπειτα ένα κομμάτι μου δεν ασχολείται με τίποτε άλλο παρά μέσω του νου να προσπαθώ να ξεγλιστρήσω πίσω από τα βαριά, τα αδιαφανή, κατάμαυρα παραπετάσματα του Άδη και να την δω, να μάθω κάτι. Είναι καλά; Είναι ή απλά δεν είναι; Κι αν είναι πώς περνά; Κι αν δεν είναι τι σημαίνει να μην είσαι; Παρηγοριά στο να μην είσαι μπορείς να βρεις προσπαθώντας να σκεφτείς, να θυμηθείς πριν την γέννησή σου. Σε ένοιαζε κάτι; Όχι. Σε έθλιβε κάτι; Όχι. Πάλι καλά. Το μηδέν που μας πολιορκεί, το χάος που μας απειλεί, είναι και μια καταφυγή. Ίσως.

Η πίστη μου παλινδρομεί, έρχεται και φεύγει σαν τα πάθη του νερού, την πλημμυρίδα και την άμπωτη. Θέλω να πιστεύω και λίγες φορές τα καταφέρνω. Άλλες φορές, δεν δύναμαι. Τις περισσότερες αποφεύγω να επιστρέφω νοερά στον τόπο της απώλειας και κάνω εσωτερικές ασκήσεις σκληρότητας και σιγής. Αυτό λειτουργεί, τελικά. Έχω σιωπήσει φέτος. Αρκετά. Και σκληραίνω. Πολύ. Δεν γίνεται αλλιώς.

Είμαι τυχερός, υπό μίαν έννοια. Μια θερμή ακτίδα φωτός και άσβεστης ελπίδας, διαρκής, έντονη και αδιαλείπτως παρούσα μέχρι τα 48 μου. Πάλι καλά. Άλλοι/ες δεν το έχουν νιώσει ποτέ. Ορισμένοι/ες το έζησαν λίγο, ίσα-ίσα για να διαρκέσει ο πόνος της απώλειας για μεγάλο υπόλοιπο βίου.

«Πέθανε ο θεός, πέθανα κι εγώ». Η μητέρα είναι ό,τι πλησιέστερο σε Θεό έχω συναντήσει. Μια από τις πρώτες-πρώτες αναμνήσεις μου είναι το σκοτάδι της νύχτας και το χέρι μου να απλώνεται μέσα από τα κάγκελα της κούνιας για να βρει εκείνο της μητέρας μου. Το άπλωνε και εκείνη και μ’ άγγιζε με τα ακροδάχτυλά της. Τότε ησύχαζα κι ερχόταν ο ύπνος. Μόνο τότε ησύχαζα. Μεγαλώνοντας είδα την «δημιουργία του Αδάμ», την νωπογραφία του Μικελάντζελο. Η κίνηση, όσα φανερώνει κι όσα κρύβει το βλέμμα του Αδάμ παραπέμπουν σε παιδί, σε βρέφος.

Σίγουρα η μητέρα είναι ό,τι πιο κοντά στον Θεό μπορούμε να έχουμε. Αγαπά άνευ όρων. Βαθιά. Χωρίς ανταλλάγματα. Ήσυχα. Εσωτερικά. Υπερασπίζεται το δημιούργημα μέχρι τέλους, του δικού της τέλους. Κι εγώ έχασα έναν ολόκληρο Θεό. Αδιάψευστο τεκμήριο το

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 28, 2017

W.A.S.P. - Wild Child

Ἡ αὐτοκρατορία εἶναι γυμνή

Σκίτσο ἀπό τήν πρώτη εἰκονογράφηση τοῦ παραμυθιοῦ «Τα καίνούρια ροῦχα του αὐτοκράτορα». Δημιουργός του, ὁ Δανός ζωγράφος Βίλχελμ Πέντερσεν (1820-1859).


Ἡ ἐκλογή Τραμπ, τό Brexit, τά ἐθνικά κινήματα στήν παραπαίουσα Εὐρώπἡ τῶν γελοίων χαρτογιακάδων εἶναι κραυγές τῶν παιδιῶν ποῦ διαπιστώνουν τή γύμνια...

Σχεδόν ὅλοι κάπου, κάποτε, εἴχαμε ἀκούσει, διαβάσει ἤ παρακολουθήσει στή μικρή ἤ στή μεγάλη ὀθόνη κάποια ἀπό τίς δεκάδες ἐκδοχές, μεταφορές καί διασκευές ἀπό τό παραμύθι «Τά καινούρια ροῦχα τοῦ αὐτοκράτορα» πού ἔγραψε ὁ Δανός συγγραφέας Χάνς Κρίστιαν Ἄντερσεν*.

Πρωταγωνιστεῖ ἕνας ἐγωπαθής βασιλιάς, πού ἔφερε ἀσήκωτο τό βάρος ὅλων τῶν συμπτωμάτων τῆς ἐπιδημίας τοῦ ναρκισσισμοῦ πού πλήττει ἄτομα τά ὁποία διαθέτουν ὁποιαδήποτε μορφή ἰσχύος. Αὐτός ὁ κομψευόμενος ἡγεμών δέν ἀσχολεῖται μέ τόν λαό του. Ἴσως καί νά ἔχει ξεχάσει ὅτι ἔχει ἕνα βασίλειο νά κυβερνήσει καί πολίτες γιά νά φροντίσει. Μόνο τά ροῦχα τόν ἐνδιαφέρουν. Θέλει διαρκῶς κι ἄλλα σχέδια, κι ἄλλα μοντέλα κι ἄλλα ὑφάσματα. Κάποια στιγμή ἐμφανίζονται δύο ἀπατεῶνες. Συστήνονται ὡς ράφτες καί ἰσχυρίζονται ὅτι θά τοῦ ράψουν τά πιό ἔξοχα ἐνδύματα πού ἔχει φορέσει ποτέ ἄνθρωπος καί ὅτι τό ὕφασμα εἶναι τόσο ἰδιαίτερο, ὥστε μόνο οἱ «ἀπελπιστικά ἠλίθιοι» δέν μποροῦν νά τό δοῦν.

Στόν ἀργαλειό οἱ δυό ἀπατεῶνες ὑφαίνουν πολύ ἀπό τίποτα. Ὅλοι οἱ ὑποτελεῖς, οἱ βοηθοί, οἱ γνωστοί τοῦ βασιλιά δέν θέλουν νά τοῦ ποῦν ὅτι

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 25, 2017

Πού γεννᾶται ὁ Χριστός

Ὁ Κύριος καθημερινά ἐνσαρκώνεται στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, πού προσπαθοῦν συνεχῶς νά γίνονται καλύτεροι ἐπειδή Τον ἀγαποῦν.

Μήν ψάξετε στίς δεξιώσεις. Οὔτε στίς τηλεοράσεις. Οὔτε στά ἀναρίθμητα, ξέφρενα ἤ καί ἀνιαρά ρεβεγιόν τῶν κλάμπ, τῶν καζίνων, τῶν πολιτικῶν κομμάτων, τῶν ξένων πρεσβειῶν, τῶν ποδοσφαιρικῶν ὁμάδων καί τῶν διάφορων φιλανθρωπικῶν σωματείων. Δέν προτιμᾶ τά μέρη μέ ρηχά χάχανα καί βαθιά ὑποκρισία.

Ὁ Χριστός γεννᾶται στά σπίτια ἐκείνων πού ὑπομένουν χωρίς νά βαρυγκωμοῦν. Θά Τόν βρείτε στίς φυλακές, στά κελιά ὅσων ἔχουν μετανοήσει γιά τίς πράξεις τους, στούς δρόμους ὅπου περιπλανῶνται ὅσοι Τόν ἀναζητοῦν, στά δωμάτια τῶν νοσοκομείων ὅπου οἱ ἀσθενεῖς προσεύχονται γιά τήν ὑγεία τῶν διπλανῶν τους καί γιά τή δική τους, στά φτωχόσπιτα ὅπου

Κυριακή, Δεκεμβρίου 24, 2017

Ἀπάντηση στόν Δημήτρη Καμπουράκη


Ὁ Δημήτρης Καμπουράκης σ’ ἕνά κείμενό του, τό ὁποῖο τιτλοφορεῖται «Ὅταν κλείνει ὁ κύκλος» καί ἀναρτήθηκε στήν ἱστοσελίδα marketnews κάνει τήν πιό εὐσύνοπτη καί ἀνατριχιαστικά εἰλικρινή περιγραφή τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς ἱστορίας ἀλλά καί τῆς ἠθικῆς καί πνευματικῆς πανούκλας πού κουβαλοῦσε στά σάπια σωθικά της ἡ πασοκική μάστιγα.

Ὁ κ. Καμπουράκης, εὐτυχῶς, εἶναι εἰλικρινής ἄνθρωπος. Καί τίμιος. Αὐτά τά συμπεράσματα δέν προέρχονται ἀπό μακροσκοπική ἐξέταση τῶν λεγομένων καί τῶν κειμένων του ἀλλά ἀπό τήν ὄντως ἐξαιρετική συνεργασία, παρά τίς χαώδεις ἰδεολογικές διαφορές πού μᾶς χώριζαν, στό νεκρό καί ξεχασμένο πλέον ραδιόφωνο τοῦ ΑΝΤ1. Ἡ τιμιότητά του, ἡ ἀνεκτικότητα στήν διαφορά καί ἡ ὠμή εἰλικρίνειά του τόν ξεχωρίζουν ἀπό τίς μυριάδες τῶν συντρόφων του πού ἐπιδίωξαν μία θέση στήν πειρατική ἁρμάτα τοῦ ΠΑΣΟΚ πού ἔκανε ρεσάλτο στήν ἐξουσία, πλιάτσικο στό ἑλληνικό καί εὐρωπαϊκό χρῆμα καί βύθισε αὔτανδρη τήν ἑλληνική κοινωνία στό ἕλος τῆς διαφθορᾶς καί μίας ἀσυναγώνιστα χαμηλῆς, ἐλεεινῆς αἰσθητικῆς.

Γιά τά δύσκολα, ἀπό οἰκονομικῆς ἄποψης παιδικά χρόνια του, ὁ κ. Καμπουράκης ἀναφέρει: «Ὅταν ἤμουν πιτσιρίκι τήν δεκαετία τοῦ ‘60, πρό ἀμνημονεύτων χρόνων δηλαδή, τά Χριστούγεννα ὅλων τῶν ἀνθρώπων ἦταν φτωχικά. Τοὐλάχιστον στό κομμάτι τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας στό ὁποῖο ζοῦσα ἐγώ καί ἡ οἰκογένεια μου. Μιλᾶμε γιά βαθιά ἐπαρχία, στήν ὁποία ὁ σπάνιος κακοπληρωμένος ὑπάλληλος ἦταν ἐξαιρετικά προνομιοῦχος. […]Κατεβαίναμε ἀπ’ τό χωριό στήν πόλη μέ τό λεωφορεῖο καί κοιτάζαμε σάν χαζά τά καρότσια τοῦ δρόμου μέ τά λιγοστά χριστουγεννιάτικα εἴδη τῆς ἐποχῆς. Ἐκεῖνα τά ἄθλια καρότσια καί οἱ πρόχειρες παράγκες στήν κεντρική πλατεία, ἦταν τά δικά μᾶς ἀπλησίαστα Golden Halls».

Αὐτή τήν κατάσταση, πού μεταφέρει στόν ἀναγνώστη ἡ μνήμη τοῦ συντάκτη (ἔχοντας ὡς συγκείμενο μία αὔρα ἀπό μυθιστόρημα τοῦ Ντίκενς) τήν διαδέχτηκε ἡ ἀκόλουθη: «Δυό δεκαετίες ἀργότερα, τήν δεκαετία τοῦ ’80, ὡς εἰκοσάρηδες πιά, κοιτάζαμε γύρω μας μία χώρα πού ἄλλαζε ραγδαῖα. […] Ἐμεῖς, νεαροί πού βρίσκαμε δουλειά μόλις τελειώναμε τό πανεπιστήμιο, μαζευόμασταν τά βράδια καί παίζαμε χαρτιά. Ἁπλώναμε τά εἰκοσάρικα καί τά πενηντάρικά μας πάνω στήν κουβέρτα καί περήφανα τά παίζαμε γιά τό καλό τοῦ χρόνου. Εἴχαμε ἀρχίσει νά ἔχουμε λεφτά στήν τσέπη, καθώς ἡ χώρα εἶχε ἀρχίσει νά εἰσπράττει ἀπό τά εὐρωπαϊκά ταμεῖα. Θαρρούσαμε τότε πῶς ὅλος ὁ κόσμος ἦταν δικός μας».

Πρῶτο σχόλιο: τήν δεκαετία τοῦ ’80, ὅπως τήν ζήσαμε καί ἐμεῖς οἱ μή πασόκοι καί τήν ἔζησαν ὅλοι οι… παραμένοντες στό σοσιαλιστικό στρατόπεδο τοῦ Ἀνδρέα μέ τά ζεϊμπέκικά του, τίς Αμερικές του, τίς Μιμές καί τούς

Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2017

Χριστός καί Ἑλλάς ἕνωσαν τή Δύση

Ἀναθηματικό ἀνάγλυφο (περίπου) τοῦ 330 π.Χ. Ἀφιέρωμα τοῦ Νεοπτόλεμου ἀπό τό δῆμο Μελίτης. Εἰκονίζεται τό Σπήλαιο τοῦ Πανός, ὅπου ὁ Ἑρμῆς παραδίδει τόν μικρό Διόνυσο στίς Νύμφες. Ἐκτίθεται στόν αὔλιο χῶρο τοῦ Μουσείου στήν Στοά τοῦ Ἀττάλου, στήν Ἀθήνα.  

Ὅσοι ὑπονομεύουν τά ἑλληνοχριστιανικά θεμέλια τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ εἶναι οἱ ἐπικίνδυνοι, οἱ ἀκραῖοι, οἱ ἀξιοκατάκριτοι. Ὄχι ὅσοι τά ὑπερασπίζονται.

«Ἀνήκουμε στή Δύση». Ρήση ἄστοχη, ἀπερίσκεπτη, χωρίς βάθος. Φανερώνει προπέτεια καί ἄγχος ἀναζήτησης προστατῶν καί πατρόνων. Αὐτή ἡ φράση ἀδίκησε καί τήν Ἑλλάδα καί τή Δύση. Ἡ Ἑλλάδα, ὁμολογουμένως, ἔχει μικρή σχέση μέ τήν Ἀνατολή. Σχετίζεται κυρίως μέ τίς παθογένειες ποῦ ἄφησε πίσω της ἡ φρικτή ἐμπειρία τοῦ ἐγκλεισμοῦ στόν ὀθωμανικό τάφο: μπαξίσι, χαράτσι, ραχάτι, ρουσφέτι. Τέσσερις λέξεις, ὅλα τά προβλήματα χώρας καί λαοῦ συμπυκνωμένα. Τέσσερις λέξεις, τέσσερις αἰῶνες καθυστέρησης, ἀνελευθερίας, ὑποταγῆς στήν ἰσχυρή βαρβαρότητα καί τή βαρβαρική ἰσχύ.

Οἱ Ἕλληνες ταιριάζουν πολύ περισσότερο μέ τούς Εὐρωπαίους καί τούς Ἀμερικανούς παρά μέ τούς Ἄραβες, τούς Τούρκους, τούς Κινέζους, τούς Ἀφρικανούς. Αὐτό καθίσταται πρόδηλο, σέ ὅλο τό μεγαλεῖο του, τήν ἅγια περίοδο τῶν Χριστουγέννων καί τήν Πρωτοχρονιά.

Ἄν πάρεις τοῦτες τίς μέρες ἕναν Ἕλληνα, ἀπό τόν φτωχότερο μέχρι τόν πλουσιότερο, καί τόν βάλεις στήν καρδιά τῆς πρωτεύουσας ὁποιασδήποτε εὐρωπαϊκῆς χώρας, θά νιώσει σάν στό σπίτι του. Αὐτά εἶναι οἱ μνῆμες, ἡ χαρά, τά βιώματα καί ἡ ἐλπίδα μᾶς: τά φῶτα, οἱ στολισμοί, οἱ Ἅγιοι Βασίληδες, οἱ φάτνες, τά γελαστά πρόσωπα, τά κάλαντα, τά τραγούδια, τά δραματοποιημένα παραμύθια (ἀπό τόν «Καρυοθραύστη» τοῦ Χόφμαν μέχρι τό «Κοριτσάκι μέ τά σπίρτα» τοῦ Αντερσεν), τά γλυκά καί τό ἄστρο πού

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 18, 2017

CIA: Ἡ μητέρα τῆς σύγχρονης «Τέχνης»


Ἡ μυστική ὑπηρεσία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἔδρασε σάν... ἀναγεννησιακός πρίγκιπας· μέ τή διαφορά ὅτι τό ἔκανε κρυφά...

«Ἡ ὀμορφιά εἶναι μία παγκόσμια γλώσσα».
Λαϊκό ἀπόφθεγμα.

Πολλοί ἀποροῦν μέ τή μοντέρνα τέχνη, ἡ ὁποία εἰδικεύεται στήν παραγωγή ἄμορφων, ἄσχημων, ἀκατανόητων δημιουργημάτων: Πῶς εἶναι δυνατόν κάτι εμφανέστατα ἀπαίσιο νά «θαυμάζεται» ἀπό τόσο πολλούς καί νά κοστίζει τόσο ἀκριβά; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή καί, ὅπως ὅλα, ἔχει νά κάνει μέ τήν πολιτική. Ἡ μοντέρνα «τέχνη» θά ἄντεχε λιγότερο ἀπ’ ὅσο ἀντέχει ἕνα παγάκι μέσα σέ ἀναμμένο τζάκι, ἄν δέν εἶχε βασίσει τήν ὕπαρξη τhς σέ μία ὑπερδύναμη. Κι ἀληθινά, χρειάζεται μία ὑπερδύναμη γιά νά δώσει ζωή σέ κάτι πο;y εἶναι τόσο ἄσχετο μέ τήν ἔννοια τῆς μορφῆς ὥστε μοιάζει νά μήν ὑπάρχει! Αὐτή ἡ ὑπερδύναμη εἶναι ἡ Ἀμερική.

Οἱ ἩΠΑ ἔδωσαν τήν ἀποφασιστική χρηματική καί επικοινωνιακή ὤθηση στούς δημιουργούς τῆς μοντέρνας «τέχνης» γιά νά ἐπιβάλλουν τά ἔργα τούς στίς προθῆκες τῶν γκαλερί, στά μουσεῖα ἀλλά καί στίς οἰκίες ἄμουσων ἑκατομμυριούχων, πού ἐπιδεικνύουν τήν ἄξεστη ἰσχύ τούς λερώνοντας τούς τοίχους τούς μέ ἠλίθιες, πανάκριβες τσαπατσουλιές.
Χωρίς τή CIA τίποτε ἀπ’ ὅλα αὐτά δέν θά μποροῦσε νά γίνει πραγματικότητα. Γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές, παρατίθεται ἀπόσπασμα ἀπό ἄρθρο τῆς βρετανικῆς ἐφημερίδας «Independent» πού δημοσιεύτηκε στίς 21/10/1995*, τό ὑπογράφει ἡ Frances Stonor Saunders καί μπορεῖτε νά τό διαβάσετε ὁλόκληρο στό διαδίκτυο στήν ἀκόλουθη διεύθυνση: http://www.independent.co.uk/news/world/modern-art-was-cia-weapon-1578808.html

«Ἐπί δεκαετίες στούς κύκλους τῆς Τέχνης ἦταν εἴτε φήμη εἴτε ἀστεῖο, ἀλλά τώρα ἐπιβεβαιώνεται ὡς γεγονός. Η CIA χρησιμοποίησε τήν ἀμερικανική σύγχρονη τέχνη -συμπεριλαμβανομένων τῶν ἔργων τέτοιων καλλιτεχνῶν, ὅπως ὁ Τζάκσον Πόλοκ, ὁ Ρόμπερτ Μάδεργουελ, ὁ Βίλεμ ντέ Κούνινγκ καί ὁ Μαρκ Ρόθκο- ὡς ὅπλο στόν Ψυχρό Πόλεμο.Η CIA ἔδρασε σάν... ἀναγεννησιακός πρίγκιπας· μέ τή διαφορά ὅτι τό ἔκανε κρυφά. Ἐνίσχυσε καί προώθησε τήν ἀμερικανική ἀφηρημένη εξπρεσιονιστική ζωγραφική σέ ὅλο τόν κόσμο περισσότερα ἀπό 20 χρόνια. Αὐτή ἦταν μία περίοδος, στή δεκαετία τοῦ 1950 καί τή δεκαετία τοῦ 1960, ὅταν ἡ μεγάλη πλειονότητα τῶν Ἀμερικανῶν ἀντιπαθοῦσε ἤ ἀκόμα καί περιφρονοῦσε τή

Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2017

Ἑορταστικαί εἰκαστικαί τέχναι


Ὁ Αϊ-Βασίλης, ἄν δεῖ τίς φωτό, θά παρατήσει τό ἕλκηθρο καί θά ἀποδράσει ἀπό τήν  Ἑλλάδα μέ διαστημόπλοιο!

Στη φωτό Νο 2 βλέπουμε μία γκανιάν ὑποψηφιότητα χρυσοῦ βατόμουρου γιά τό 2017. Ἀναμφίβολα εἶναι ἕνα… μή δέντρο, μία ἄρνηση χριστουγεννιάτικου δέντρου, που στήθηκε στήν κεντρική πλατεία τῶν Ἰωαννίνων. Το ἀπαίσιον τῆς ὄψεώς του δέν εἶναι τυχαῖο. Ὅπως τά περισσότερα δύσμορφα καί ἀπάνθρωπα κατασκευάσματα, εἶναι τέκνο τῆς σοβιετικῆς «τέχνης». Πηγή τῆς ἐμπνεύσεώς του εἶναι ὁ πύργος τοῦ Τατλίν (φωτό Νο1), ἕνας λενινοκρουσμένος πύργος τῆς Βαβέλ, πού σχεδιάστηκε (1919-1920) ἀπό τόν Σοβιετικό ἀρχιτέκτονα Βλαντιμίρ Τατλίν, ἀλλά δέν χτίστηκε ποτέ. Στόχος τοῦ Τατλίν ἦταν νά στεγάσει τά κεντρικά τῆς Κομιντέρν (ἡ Τρίτη Διεθνής). Τήν μπλαμούτσα μέ τά μαδέρια τήν ἔφτιαξαν φοιτητές τῆς Σχολῆς Καλῶν Τεχνῶν τοῦ Πανεπιστημίου τῶν Ἰωαννίνων ὑπό τίς ὁδηγίες καί τήν ἐπίβλεψη καθηγητοῦ τούς.


Ὁ πτερωτός στηλίτης ερυθροδαίμων τῆς

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 07, 2017

Ὁ παλιός καλός Πάκης

Ἀμέσως μετά τόν πρόσκαιρο τσαμπουκά του καί τίς ἀπαντήσεις τοῦ Ἐρντογάν, ὁ Πάκης θυμήθηκε τόν παλιό καλό ἑαυτό του, ἐκείνον πού μάρκαρε μέ τά μάτια τόν Κασιδιάρη στό ξυλοφόρτωμα τῆς Κανέλλη. Εἶπε ὅτι εἶναι "μή ἐκτελεστικός πρόεδρος" (τοῦ στιλ "δέν φταίω εγώ") καί ἄνοιξε κι ἕνα παραθύρι ἀναθεώρησης τῆς συνθήκης τῆς Λωζάνης μέσω τῆς "ἑρμηνείας" πού ἀνέφερε.

Καλοακονισμένη ἑλληνοτουρκική φιλία


Τώρα, ἐσεῖς πώς τόν... κόβετε τόν Ἐρντογάν; Ἔρχεται γιά νά δώσει, ἐπειδή πολύ μᾶς ἠγάπησε, ἤ γιά νά πάρει;


Ἔφτιαξε παλάτι μέ περισσότερα ἀπό 1.000 δωμάτια. Μαζί μέ τόν Νταβούτογλου εἰσήγαγε τόν ὅρο τοῦ «νεοοθωμανισμοῦ» καί ξαναζέσταναν τήν ἰδέα ἀνασύστασης τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Μιλᾶ συνεχῶς γιά τά «σύνορα τῆς καρδιᾶς» τοy - δηλαδή, γιά μία Τουρκία πο;y θά συνορεύει μέ τόν μέθεπόμενο γαλαξία. Ἀξιοποίησε ἕνα ὀπερετικό πραξικόπημα ἐναντίον τοy γιά νά ἀπολύσει δεκάδες χιλιάδες δημοσίους ὑπαλλήλους, νά κλείσει πανεπιστήμια, νά μπαγλαρώσει ἀξιωματικούς καί ὁπλίτες τοῦ στρατοῦ, νά κλείσει ἐφημερίδες καί ἄλλες νά τίς ἀλλάξει, διορίζοντας δικούς του ἀνθρώπους!

Ἔβαλε τούς μπράβους του νά ξυλοφορτώσουν διαδηλωτές, Ἀμερικανούς πολίτες, ἐντός τῆς ἀμερικανικῆς ἐπικράτειας, ἐπειδή ἔκαναν πικετοφορία ἐναντίον του. Ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ἀλλόκοτος. Ἁπλά εἶναι ἕνας παραδοσιακός, απενοχοποιημένος Ὀθωμανός, πού μᾶς πεθύμησε καί θέλει νά μᾶς βάλει σιγούλια σιγούλια στόν ὀντά του γιά νά τοῦ κάνουμε κουνήματα, τσαχπινιές καί κόλπα. Ἄλλωστε, πρίν κἄν πατήσει τό ποδάρι του στήν γῆ μας, ζήτησε ἀναθεώρηση τῆς συνθήκης τῆς Λωζάνης!

Πολύ ὡραία τά ἔγραψε γιά τήν ἐπίσκεψη Ἐρντογάν στά χωράφια μας ὁ σκηνοθέτης Δημήτρης Κολλάτος στόν λογαριασμό του στό

Τετάρτη, Νοεμβρίου 29, 2017

JUDAS PRIEST -One shot at glory

Κρατική ἀντιανδρική ἐκστρατεία

Στόπ καρέ ἀπό τά ἄθλια σπότ γιά τή σεξουαλική παρενόχληση, πού, φυσικά, κάνουν μόνο οἱ ἄνδρες

Το 25% τῆς ἀλήθειας εἶναι ὁλόκληρο ψέμα καί τό κράτος (δηλαδή, ἐμεῖς) πληρώνει γιά νά ἀναπαράγει μία χυδαία προπαγάνδα


Γιά νά συνεννοούμεθα. Εἴμαστε κορόιδα μέ μία περικεφαλαία, νά! Ὑπάρχει κάτι πού (κακῶς, κάκιστα) πληρώνουμε ἁδρά καί πάει στράφι μέχρι καί τό τελευταῖο σέντ. Ἀποκαλεῖται Γενική Γραμματεία Ἰσότητας. Ὑπάγεται στό ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν καί ἡ ἐπίδραση της στά ἑλληνικά πράγματα εἶναι ἀκόμα πιό ἀνωφελής κι ἀπό μία φανταστική ὁμάδα ἀνθρώπων πού ἔχει χούι νά χτενίζει κανταΐφια. Καί τώρα νά καταργηθεῖ δέν θά λείψει σέ κανέναν, παρά μόνο σέ ὅσους μισθοδοτοῦνται ἀπό αὐτήν καί σέ ὅλους ὅσοι ἔχουν συνδέσει ἕνα κομμάτι τοῦ μεροκάματού τούς μέ τοῦτο τό κατασκεύασμα.

Ἡ Γενική Γραμματεία Ἰσότητας, λοιπόν, ἔχει βγάλει στίς τηλεοπτικές ροῦγες μερικά βίντεο, ὅπου ὑποτίθεται ὅτι καυτηριάζεται ἡ σεξουαλική παρενόχληση. Ἐκεῖ, ὁ δικηγόρος, ὁ καθηγητής, ὁ συνάδελφος, ὁ παιδίατρος εἶναι ἄνδρες καί

Daemonia Nymphe 'Nature's Metamorphosis'

Daemonia Nymphe - Thracian Gaia

Δαιμόνια Νύμφη - Δαίμονος

Σάββατο, Νοεμβρίου 25, 2017

Με τό πέρασμα τῶν παράξενων αἰώνων...


Νά μιλήσεις μέ εἰκόνες, νά ἐκφραστεῖς μέ λέξεις, νά ἐπικοινωνήσεις μέ σκέψη, νά φωνάξεις μέ σιωπή. Τι νά κάνεις γιά ν’ ἀκουστεῖς; Τίποτα. Το καλύτερο εἶναι τίποτα. Τίποτα καί προσευχή. Κι ἀναμονή. Καί μία. Κι ἄλλη. Καί λίγο ἀκόμα. Ἡ ἀναμονή ἔχει τεράστια σημασία. Στέφεται πάντα στό φινάλε της. Πάντα θριαμβεύει μέ τή λήξη τῆς ἀναζήτησης. Στό τέλος τῆς ἀναμονῆς διακρίνεται ἡ ἐπιτυχία. Ὄχι ἡ οὐρά της, ὁ ἴσκιος της, ἀλλά ἡ ἐπιτυχία αὐτοπροσώπως. Σέ κάθε περίπτωση. Μπορεῖ αὐτό πού περιμένεις νά εὐδοκιμήσει. Νά γίνει κάτι χειροπιαστό. Νά τό ἀδράξεις. Νά βιώσεις τό αἰτούμενο στήν σφαίρα τοῦ ἐδῶ, τοῦ τώρα. Ἀπατηλά τοῦτα κι ἀκαθόριστα ἀλλά ὅλοι καταλαβαίνουμε τί σημαίνουν αὐτά πού ὁρίζουμε κάπως ἐσφαλμένα «ἐδῶ» καί «τώρα». Κι αὐτή ἡ ἐπιτυχία τῆς ἀναμονῆς, τῆς ὑπομονῆς, τοῦ κυνηγοῦ πού καραδοκεῖ, εἶναι δεδομένη – ἄν ἡ ἀπόφαση παραμείνει...

Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2017

Τό μπανανόραμα τῆς Ἀριστερᾶς

Ταβερνεῖον ἡ Βουλή. Στη φωτό ὁ κάπελας ἐπιδεικνύων τά τεφτέρια μέ τά βερεσέδια τῶν πελατῶν.

Ἄν δέν ὑπῆρχε ὁ Νίκος Βούτσης, θά ἔπρεπε νά τόν ἐφεύρομεν καί νά τόν κατοχυρώσουμε ὡς εὑρεσιτεχνία ἀμφιβόλου χρησιμότητος

Νίκος Βούτσης: Δέν εἶναι μόνο ἡ φυσιογνωμία τοῦ φιλικοῦ ταβερνιάρη πού ξεχωρίζει. Ὤ, ναί, τό φιζίκ τοῦ προέδρου (ἄν εἶναι δυνατόν!) τῆς Βουλῆς παραπέμπει σέ συμπαθή κάπελα πού πάντοτε ἔχει ἕναν λόγο πρόχειρο νά σερβίρει μαζί μέ τά μπαγιάτικα μεζεκλίκια πού συνοδεύουν τό φτηνό κατροῦτσο ρετσίνας, ἡ ὁποία λίγο ἔλειψε νά μπει σέ βαρέλι ξιδιοῦ (γιατί αὐτό θά τῆς ταίριαζε καλύτερα). Ὁ πρόχειρος λόγος του εἶναι πιό μπαγιάτικος ἀπό τούς μεζέδες του, ἀλλά αὐτό δέν εἶναι τῆς παρούσης γιά νά τό ἀναλύσομεν.

Δέν εἶναι μόνο τό νυσταλέο ὕφος πού σέ ὑποβάλλει κι ἐσένα νά νυστάξεις καί οὐδέποτε σοῦ προκαλεῖ κάτι ἔστω συγγενικό μέ τήν ἐγρήγορση ἤ τήν ψυχική ἀνάταση πού συνοδεύει συχνά τό δέος, τόν θαυμασμό.

Δέν εἶναι μόνο ὁ τόνος τῆς φωνῆς σ' αὐτή τήν παράξενη ἔνρινη συχνότητα, πού τσαλαβουτάει

Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2017

Ὁ «Ἀρτέμης» ἔγινε κυβέρνηση


Τό παρελθόν ὄχι μόνο κυβερνᾶ, ἀλλά μᾶς φορολογεῖ κι ἀπό πάνω. Κι ὅσο μαθαίνει τή δουλειά φορολογεῖ ἀκόμα περισσότερο!

Ἱστορικό καί ἐπίκαιρο: Στις 17 Νοεμβρίου 2012, τή στήλη κοσμοῦσαν οἱ φωτό πού βλέπετε και διακρίνεται ὁ Χάρρυ Κλύνν. Ἕνα τμῆμα τοῦ κειμένου ἀφοροῦσε μία ξεκαρδιστική ταινία τοῦ συμπαθοῦς καλλιτέχνη καί ἀνέφερε τά ἑξῆς:

«Ἡ πειστικότερη περιγραφή τῆς ὑποκρισίας καί τῆς ἀτόφιας γελοιότητας ποῦ χαρακτηρίζει αὐτούς τούς ἀνθρώπους δίνεται ἀπό τόν Χάρρυ Κλύνν στήν ταινία “Ἀλαλούμ”. Ἐκεῖ περιλαμβάνεται ἕνα σκέτς τόσο καυστικό γιά τά σαπρόφυτα τῆς παράταξης ὅπου ἀνῆκε ὁ σπουδαῖος σατιρικός καλλιτέχνης, πού δέν θά μποροῦσε νά τό σκεφτεῖ οὔτε ἡ Μάργκαρετ Θάτσερ στό τσακίρ κέφι της. Ὁ πρωταγωνιστής συστήνεται ὡς “Ἀρτέμης”. Φορᾶ καμπαρντίνα, ἔχει μουστάκι παχύ καί κόκκινη κασκολάρα. Μένει σέ

Παρασκευή, Νοεμβρίου 17, 2017

Πώς κλείνει ὁ κύκλος τῆς Μεταπολίτευσης


Ἡ ἐνέργεια τῶν Ρουβικώνων κλείνει τόν κύκλο πού ἄνοιξε τό 1973. Στις 17 Νοεμβρίου 1973 μπῆκε τό τεθωρακισμένο στό Πολυτεχνεῖο. Στις 17 Νοεμβρίου 2017 μπῆκαν οἱ ἀναρχικοί στό ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Ὅλες οἱ ἐθνικές συμφορές ξεκινοῦν μέ συμβολικές πράξεις πού ὑποτιμοῦν τόν ρόλο καί μειώνουν τό κύρος τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων. Το '73 ἔφερε τήν προδοσία τῆς Κύπρου. Το 2017 ἔχει φέρει περισσότερες ἀπ' ὅσες μποροῦν νά

Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2017

Φωτορεπορτάζ ἀπό τίς γλοιώδεις ἀρχαιρεσίες


Μία εἰκόνα δέν εἶναι μόνο χίλιες λέξεις, ἀλλά καί 340 δισ. ὀφειλές στή Μιχαλοῦ (τράπεζα πού προτιμοῦν οἱ πασοκτζῆδες).

Ἡ μεγάλη φωτογραφία τά λέει ὅλα! Χίλια Μνημόνια, χίλιες ντιρεκτίβες Σόιμπλε καί Ντάισελμπλουμ γιά νά ἀκολουθήσουμε. Ὁ ΓΑΠ ἔχει τά χέρια στίς τσέπες (ἔχουν ἕνα θέμα μέ τίς τσέπες οἱ πασόκοι) καί ἡ κυρία μπροστά του ψάχνει ἐναγωνίως στήν τσάντα της, ἴσως νομίζοντας ὅτι κάποιος μπορεῖ νά τῆς τσούρνεψε τό πορτοφόλι. Μπορεῖ ἀκόμα καί νά ἔφτασε νά σκεφτεῖ τό κάτωθι ἀπαράδεκτο: «Δέν μπορεῖ... τόσοι πασοκτζῆδες ξαμολημένοι στίς ροῦγες δέν θά ὑπάρχει κάνας πορτοφολάς;» Κι ὅμως, κυρία μας, ὄχι! Δέν ὑπάρχουν πορτοφολάδες στό ΠΑΣΟΚ, στό κόμμα πού ἵδρυσε ὁ Ἀντρέας ὁ καραμπουζουκλής. Μπορεῖ νά μήν ξέρουμε τί ἀπέγινε τό πορτοφόλι τῆς κυρίας, ὅμως ἀπολαύσαμε μία φωτό μέ τόν δυσπερίγραπτο Τζέφρυ - κι αὐτό εἶναι ἀνεκτίμητο.

Ἡ φωτό νο2, μέ τόν Βενιζέλο νά ψηφίζει, μπῆκε γιά λόγους προστασίας τῆς

Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2017

It rains again



So, there comes the rain again, my humble servant. Let us sit by the fire place and read one more time the book with the forbidden tales of magic and valor. Let us recall in our minds and souls the pagan night mist’s odor of decaying flowers, drawn by the force of the streamlets caused by the rain and drowning helplessly in a meaningless set of autumn beauty.
Let us drink from the chalice, one sip of the blood of the Gods we worshiped, loved and betrayed.  

Διανοητική μόλυνση καί τά ἀντίδοτά της


H διανοητική μόλυνση εἶναι στ' ἀλήθεια μετά τήν ἐπικύρωση καί τήν ἐπανάληψη ἕνας ἀπό τούς πιό δραστήριους παράγοντες γιά τήν πειθώ. Ἀποτελεῖ ἕνα ψυχολογικό φαινόμενο πού ἔχει σάν συνέπεια ὄχι μόνο τήν μίμηση ὁρισμένων πράξεων, ἀλλά καί τήν ἀσυνείδητη ἀποδοχή συναισθημάτων καί πίστεων.

Ἡ διανοητική μόλυνση παρατηρεῖται σ' ὅλα τά πλάσματα, ἀπό τά ζῶα ὡς τόν ἄνθρωπο, προπάντων ὅταν ἀποτελοῦν πλῆθος. Ἐπιδρώντας στίς πιό βαθιές περιοχές τοῦ ἀσυνείδητου εἶναι σχεδόν ἀπαλλαγμένη ὁλοκληρωτικά ἀπό τήν ἐπίδραση τῆς βούλησης καί τῆς λογικῆς.
Τα περισσότερα ἀπό τά συναισθήματα, τό κουράγιο κι ὁ φόβος, λόγου χάρη, μπορεῖ νά ἀποδειχτοῦν μεταδοτικά, “μολυσματικά”. Το ἴδιο εἶναι καί ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ συναδέλφωση, ἡ ἀφοσίωση. Ὁ πόλεμος μᾶς πρόσφερε ἀναρίθμητα παραδείγματα πάνω σ' αὐτό. Το ἔνστικτο τοῦ κακοῦ τό ἴδιο εἶναι δυστυχῶς ἐξαιρετικά...

Κυριακή, Νοεμβρίου 12, 2017

Ὁ Κουφοντίνας θά ψηφίσει στίς ἐκλογές τοῦ ΠΑΣΟΚ;



Σ' αὐτό τό βίντεο ὁ Βαρουφάκης ὀμολογεῖ ὅτι ἦταν στό ΠΑΜΚ μαζί μέ τόν Κουφοντίνα καί ὁ Κωστόπουλος, ὁ ἐπίσης πασοκτζής χρεωκοπημένος ἐκδότης ἀπό τόν Βόλο πετάγεται χαρωπός καί λέει ὅτι κι αὐτός ἦταν στήν ΠΑΜΚ, μαζί μέ τόν Κουφοντίνα.